Παύλος Παυλίδης όσο πιο άσχημος γίνεται ο κόσμος τόσο πιο όμορφα πράγματα πρέπει να φτιάχνουμε

Παύλος Παυλίδης: Όσο πιο άσχημος γίνεται ο κόσμος, τόσο πιο όμορφα πράγματα πρέπει να φτιάχνουμε

ΞΕΚΙΝΑ

«Το λέω και το ξαναλέω ότι όσο πιο άσχημος γίνεται ο κόσμος τόσο πιο όμορφα πράγματα πρέπει να φτιάχνουμε», δηλώνει ο Παύλος Παυλίδης.

Παρακολουθώντας τον Παύλο Παυλίδη τρεις γεμάτες δεκαετίες, αγαπάς τη διαχρονικότητα των στίχων, την εξέλιξη του ήχου του, αλλά και την τάση που έχει να εκπλήσσει με τη δημιουργία του.

Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε στην ιστορία του ζωγράφου Πολ Γκωγκέν ώστε να του αφιερώσεις ένα από τα τελευταία κομμάτια σου; 

«Είχα δει κάποια στιγμή μια ταινία για τη ζωή του. Με είχε εντυπωσιάσει το γεγονός ότι ενώ ήταν απ ‘ τους πιο πετυχημένους χρηματιστές στο Παρίσι ζώντας σε περιβάλλοντα μεγάλης πολυτέλειας αποφάσισε να τα παρατήσει όλα και να βυθιστεί στην τέχνη του. Κάποια στιγμή η ανάμνηση αυτής της ταινίας μπερδεύτηκε με ένα όνειρο που είδα και προέκυψε αυτό το τραγούδι.

Όσο για τους πρώτους στίχους με τη φυλακή έχει να κάνει με μια μικρή ιστορία που μου είχε διηγηθεί ο παλιός μου φίλος και παραγωγός της θρυλικής Archangel Πάνος Θεοφανέλης για την πρώτη του επίσκεψη στο Άγιο Όρος.

Μου είπε πως μετά από ώρες πεζοπορίας φτάσανε με άλλους δυο στο κελί κάποιου ασκητή και προσπαθούσαν μάταια ν’ ανοίξουν την πόρτα για να μπουν ώσπου ακούστηκε η ήσυχη φωνή του μοναχού που τους είπε “ανάποδα ανοίγει η πόρτα”. Από τότε είναι μια έκφραση που την χρησιμοποιώ σε διάφορες περιπτώσεις και ήθελα πάντα να την βάλω σ’ ένα τραγούδι».

Ποιος είναι ο τρόπος να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι στις μικρές μας πολιτείες, στις μικρές φυλακές και στα κλουβιά που ζούμε; Η τέχνη είναι ένας; Υπάρχουν άλλοι;

«Δεν ξέρω ποιος είναι ο τρόπος και δε θυμάμαι να συνάντησα ποτέ κάποιον που να είναι διαρκώς ευτυχισμένος. Απ’ ό,τι λένε πάντως είναι πολύ καλό ο άνθρωπος να ασχολείται στη διάρκεια της ζωής του με κάτι που του αρέσει πολύ. Ούτε αυτό είναι πάντα εύκολο απ’ την αρχή. Μπορούμε όμως να δρομολογούμε τη ζωή μας προς αυτή την κατεύθυνση.

Να ονειρευόμαστε και να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στους ανθρώπους γενικότερα. Ακούγεται κοινότυπο αλλά απ’ ό,τι βλέπω η κβαντομηχανική σε λίγο θ’ αποδείξει ότι οι πραγματικότητες επηρεάζονται άμεσα από τις αποφάσεις που παίρνουμε και ότι έχει σημασία το πώς βλέπουμε τον κόσμο. Είμαι τελείως άσχετος με τις θετικές επιστήμες αλλά θέλω από ένστικτο να πιστεύω ότι θα προκύψει μια πολύ ποιητική θεωρία κάποια στιγμή, αν δεν υπάρχει ήδη».

Αν χωρίζαμε τις περιόδους στην καριέρα σου, θα λέγαμε μόνο το προφανές, δηλαδή τα Σπαθιά, το πριν, το μετά, οι B Movies και Hotel Alaska, ή υπάρχουν κι άλλοι σταθμοί, όπως η εξέλιξη του ήχου σου τα τελευταία χρόνια;

«Για μένα σταθμός είναι επίσης και ο πρώτος προσωπικός μου δίσκος το “Αφού λοιπόν ξεχάστηκα”. Τον αγαπώ αυτόν τον δίσκο γιατί τον συνδέω και με την παραμονή μου στην Αμοργό και με όλα όσα έζησα εκεί και, επίσης, γιατί αυτό το υλικό με οδήγησε κάποια στιγμή στο Θέατρο Απόλλων στο live της Σύρου.

Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που γράφτηκε “ Ο κηπουρός”. Χαίρομαι που εκείνος ο μοναχικός κήπος που κάποτε ζωγράφισα γέμισε όντως με πουλιά και που υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που “φροντίζουν τα άνθη…».

Εκτός από τον ήχο σου που αισθανόμαστε πως εξελίσσεται συνεχώς, αλλάζει και μας οδηγεί σε άλλα μονοπάτια, νιώθουμε το ίδιο και για τον στίχο. Κυριαρχούν συναισθήματα όπως η νοσταλγία, η αγάπη και η αυτογνωσία;

«Όντως για μένα η περιπέτεια της δισκογραφίας όσον αφορά στο κομμάτι των ηχοτοπίων που μπορεί ν’ ανακαλύπτω και να εξερευνώ κάθε φορά είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Η εξέλιξη της τεχνολογίας βοηθάει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.

Έχει αλλάξει σαφώς ο τρόπος που συνθέτουμε πια και αξιοποιώντας τους υπολογιστές μπορεί να βρεθεί κανείς μπροστά σε αναπάντεχα ηχητικά μονοπάτια. Ο παλιός τρόπος είναι πάντα εκεί οπότε συνδυάζουμε πια πολλές δυνατότητες και επιλογές. Ο στίχος είναι κάτι άλλο. Εκεί η διαδικασία είναι πρωτόγονη. Για μένα τουλάχιστον.

Νομίζω ότι σ’ αυτό το δίσκο είναι περισσότερο αστικό το τοπίο. Η ενδοσκοπική διάσταση που υπάρχει πάντως στη διαδικασία της στιχουργικής πάντα στόχο έχει την ένωση μας με τους συνανθρώπους μας. Ωραίο είναι να ακούς τον κόσμο να τραγουδά τους στίχους σου αλλά πιο ωραίο είναι να σου λένε κάποιοι ότι κάποια τραγούδια τους βοήθησαν σε μια στιγμή της ζωής τους. Ίσως αυτό να είναι το αληθινό νόημα της συγκίνησης».

Η αναμέτρηση με το παρελθόν συνήθως έχει μεγάλο χαμένο τον εαυτό μας ή είναι ένα παιχνίδι που δεν έχει σημασία ποιος είναι ο νικητής; Τι είναι αυτό που μένει στο τέλος; Η… δεν έχει τέλος; 

«Η αναμέτρηση με το παρελθόν είναι χαμένος κόπος και ακόμη πιο χαμένος χρόνος. Είναι όμορφο να βλέπεις κάποιον να προσπαθεί να γίνει καλύτερος σ’ αυτό που κάνει και να εξελίσσεται για τη χαρά και μόνο, χωρίς να προσπαθεί να αναμετρηθεί ή να νικήσει κανέναν, ούτε καν τον ίδιο τον εαυτό του.

Η ζωή είναι κίνηση διαρκής και το “δεν έχει τέλος” πάντα το αντιλαμβανόμουν κάπως Νιτσεϊκά, κάτι σαν την “αιώνια επιστροφή” του. Η αληθινή χαρά της δημιουργίας, πιστεύω, ότι δεν έχει να κάνει με το τι πετυχαίνουμε κάθε φορά αλλά με το αν δώσαμε όλη την ψυχή μας τη δεδομένη στιγμή».

Αισθάνεσαι την ανάγκη να «παρέμβεις» με κάποιον τρόπο ώστε να βελτιωθεί η εικόνα της πόλης που μοιάζει βαλτωμένη τα τελευταία χρόνια; 

«Το λέω και το ξαναλέω ότι όσο πιο άσχημος γίνεται ο κόσμος τόσο πιο όμορφα πράγματα πρέπει να φτιάχνουμε. Και δεν εννοώ απαραίτητα να φτιάχνουμε έργα τέχνης με την κλασσικά έννοια. Υπάρχουν και συμπεριφορές αριστουργήματα και νοοτροπίες θαύματα και πράξεις καθημερινές εξαιρετικές».

Βλέπεις κάτι άσχημο να γεννιέται τα τελευταία χρόνια με την αύξηση των κρουσμάτων βίας στους νέους, τις γυναικοκτονίες και την άνοδο της ακροδεξιάς; 

«Φυσικά και βλέπω αυτή την ασχήμια και τη στροφή στον συντηρητισμό σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά δεν μπορώ να πω ότι εκπλήσσομαι και πολύ. Αυτός καλλιεργείται επιμελώς αυτός και ευδοκιμεί ακολούθως. Όταν προβάλλεται η εγωπάθεια σαν αξία και η ενσυναίσθηση σαν αδυναμία γιατί να απορούμε;

Οι αξίες που κάνουν τον πολιτισμό των ανθρώπων σπουδαίο πάντοτε φύτρωναν στο τέλος μιας πνευματικής ανηφόρας ενώ η παρακμή, η καταστροφή και ο πόλεμος πάντα στο τέλος μιας βολικής κατηφόρας, μιας ξένοιαστης ηθικολογικής κατρακύλας.

Οι εξουσίες παγκοσμίως εδώ και δεκαετίες κατηφόρες διαφημίζουν. Δε θέλουμε να γίνει απλά πιο εύκολο το ταξίδι της ζωή μας, πιο όμορφο ουσιαστικό και βαθύ θέλουμε να γίνει. Γι’ αυτό πρέπει να συμμετέχουμε και να είμαστε παρόντες».

Πηγή: parallaximag